Als keramist uit Sint-Pieters-Leeuw maak ik gepersonaliseerde urnes en trooststenen met assen in verwerkt. 

Het kan ook troostend werken om zelf een urne te komen glazuren in een kleur naar keuze, hetzij door iemand die nog is leven is, hetzij door nabestaanden. Op deze manier kan men meehelpen aan de laatste rustplaats. 

Ik organiseer ook Kintsugi workshops waarbij scherven van een object opnieuw met mekaar worden verbonden op basis van een goudpasta. Dit principe is ook een metafoor op het leven: gebroken is niet stuk, door littekens in beeld te brengen wordt het geheel na herstel mooier en sterker. 

Een troostwandeling organiseren bij valavond met fakkels/kaarsen.

Wat ik mis in Lennik is een stijlvol ingerichte ruimte waar niet-gelovigen afscheid kunnen nemen van geliefden.  Kerken op overschot maar niet- of andersgelovigen kunnen nergens terecht.  Misschien een idee in het kader van de noodzakelijke herbestemming van een aantal kerken in de gemeente?  Er zijn ook andere voorbeelden, zoals Merchtem.

Lappendeken maken voor "Prins" met lappendeken, namen overledenen.. 

Aandenken uit kleding, kussensloop... van overledene

Folder met info rond levenseinde, afscheid nemen, troostgedicht....

Iemand die zelf een familielid verloor, gewoon erover praten.

Een vriend sprak me zo  ́n jaar geleden hierover aan, kort na het overlijden van zijn vrouw. 

Gewoon alle gevoelens kunnen bespreken met iemand die het meegemaakt heeft. Familie en vrienden kunnen het vaak niet zo mee-beleven....